Róznice te sa niewatpliwie zwiazane

Różnice te są niewątpliwie związane z odmienną ekologią i obronnością obu bliskich gatunków. Do zjawisk obronnych przejawiających się w zacho- waniu względnie w sposobach życia, trzeba zbliżyć i te ldczne, a dla ekologa szczególnie ciekawe zwyczaje zwierząt, które wobec wrogów i silnych konkurentów nakazały im szukać ustronnych siedlisk, przejść do mniej lub więcej ukrytego życia jaskiniowego, głębi- nowego, kopać nory, prowadzić nocny tryb życia, łą- czyć się w stada, zwiększające czujność względnie siłę gromady, albo też zadecydowały o tak wyszukanym sposobie odżywiania się, jaki prowadzi chociażby mól odzieżowy, karmiący się keratyną i z tego względu pozbawiony zupełnie konkurentów pokarmowych. Populacje wewnątrzgatunkowe Współzależności w obrębie gatunku . W przeciwieństwie do zależności między różnymi gatunkami, których główne typy poznaliśmy w roz- dziale poprzednim, dających się sprowadzić do potrze- by znalezienia odpowiedniego schroniska, zdobywania pokarmu, konkurencji o konieczne warunki bytu, obrony życia przed wrogami i niekorzystnymi warun- kami środowiska itp. – współzależności wewnątrz- gatunkowe opierają się na zasadniczo innych pod- stawach. Podział jest uzasadniony i naturalny. Gatunek składa się z populacji różnego typu, dzie- dzicznie jednorodnych, porównywalnych, które mają określoną strukturę, liczebność i reprezentują gatunek w konkretnych warunkach przyrody, w siedlisku. Populacje są więc grupami osobników jednego w za- sadzie gatunku, tworzącymi pewne samoregulujące się całości. Taki punkt widzenia jest ściśle ekologiczny, a gdy uwzględnia rozsiedlenie gatunku w jego zasięgu – geograficzny, dość istotnie odbiegający od fizjo- logicznego punktu widzenia, którego przedmiotem zainteresowania jest głównie żywy funkcjonujący osobnik. W obrębie. jednego gatunku czyli populacji, można z łatwością stwierdzić przystosowania pomiędzy oso- bnikami, jakimi są np. zwyczaje macierzyńskie, ostrze- ganie krzykiem lub innymi sygnałami przed niebez- pieczeństwem w życiu stadnym, zharmonizowanie działań w życiu społecznym, poliformizm, kasty w społeczeństwach owadów itp., przejawy ku pożyt- kowi gatunku jako całości populacyjnej, zaznaczone także w strukturze i fizjologii osobników. [patrz też: , , ]