Skupienia tych gatunków nie sa

Skupienia tych gatunków nie są czymś obowiązującym dla nich. Prze- ciwnie każdy z nich zdolny jest do życia samodzielnego i bar- dzo często spotyka się je od- dzielnie, obok siebie. Jako mi- Zespół trzech gatunków osiadłych: omułka, pąkli l mszywioła. krofagi karmiące się drobniutkimi organizmami wycedzonymi z wody i detrytusem organicznym, pod względem odżywczym są niezależne od siebie. Łączy je razem – o ile obok siebie występują – wspólność podłoża, oparcia, potrzebne wszystkim trzem jednakowo przytwierdzonym oraz wspólne wa- runki fizyczne środowiska płynnego. Ściśle mówiąc tworzą luźne zupełnie skupienia gatunków niezależ- nych od siebie a nie zespół w pojęciu odżywczym. A jednak wspólność podłoża z decydującym tu mo- mentem – osiadłym sposobem życia i zbliżonymi potrzebami warunków fizycznych nakazują skupienia te zaliczyć także do kategorii zespołów. zwierząt; tylko nie ruchliwych, gdzie ujawnia się współzależ- ność odżywcza, czyli pożeranie jednego przez drugie- go, lecz zbliżonych raczej do zespołów roślinnych, gdzie wzajemne uzależnianie członków, skupionych na miejscu przez warunki fizyczne, wyraża się w wal- ce a ściślej w konkurencji o przestrzeń, skąd czerpią. pokarm. Wśród dwóch członków zespołu, omułka i pąkli, mniej więcej równej siły, o podobnej czepnej powierzchni, jest konkurencja taka bardzo widoczna: na jednych miejscach widzimy zwycięstwo małża, gdzie indziej znów skorupiak zyskuje przewagę nad swym rywalem. Jeżeli do skupień zwierząt osiadłych, konkurujących z sobą o przestrzeń, przyłączą się drapieżcy żerujący na ich ciele lub komensale korzystający z resztek pokarmu, a także borujące czy świdrujące gatunki żyjące w szczelinach pancerzy lub w szkieletach.zwie- rząt osiadłych – czego piękny przykład w morzu dostarczają nam rafy koralowe; skupienia takie są już typowymi zespołami w pojęciu odżywczym z do-:- minacją zwierząt. Zwierzęta osiadłe odgrywają w mo- rzu rolę krajobrazową, fizjonomiczną, podobnie jak zespoły roślinne na lądzie. [podobne: , , ]