„W dziedzinie zycia gromadnego zwierzat

„W dziedzinie życia gromadnego zwierząt spoty- kamy w wodach układy biocenotyczne wyjątkowo w swej formie skończone. Tego rodzaju zamkniętych w sobie, samowystarczalnych skupień organizmów, jakich przykładem są np. rafy korali lub ławice ostryg, nie znajdujemy na lądzie. Nic też dziwnego, że samo zjawisko życia zespołowego, a również jego jednostka biotyczna, której powszechnie dajemy dziś miano biocenozy, została najpierw stwierdzona, o~isana i zde- finiowana w środowisku wodnym” (Lityński A., Bio- cenoza i biosocjacja). Czynniki równowagi biologicznej zespołu Jednym z zasadniczych kryteriów życia zespoło- wego jest niewątpliwie równowaga biologiczna. Rów- nowaga taka najwyraźniej się zaznacza w zespołach końcowych czyli dojrzałych, mniej lub więcej wy- syconych życiem, gdzie regulacja następuje nie tyle przez ograniczające fizyczne warunki środo- wiska, ile przez uzależnienie wzajemne tworzących go żywych składników. W takich to naturalnych zespołach ogólny obraz życia z roku na rok sto- sunkowo niewielkim ulegać może zmianom. Jeżeli jednak uwzględnimy na ogół dużą płodność więk- szości zwierząt, a w każdym razie znacznie więk- szą ilość składanych jaj niż osobników zostających przy życiu, wysuwa się od razu problem głównych czynników niszczących nadmierną ilość rodzących się osobników. Otóż czynnikami tymi z jednej strony są d r a p i e ż c y i P a s o ż Y t y, z drugiej zaś – n a t u- r a l n a ś m i e r t e l n ość, sp~wodowana w znacznym stopniu fizycznymi warunkami środowiska i rozmaitą odpornością osobników. Rola drapieżców w niszczeniu zwierząt jest ogromna i zaznacza się w szczególności w stosunku do naj- bardziej mnożnych zwierząt. Gryzonie np. znajdują naturalną przeciwwagę dla ich nadmiernego rozrodu w drapieżnych ssakach i ptakach, a owady są tępione masowo przez rozmaite grupy owadożerców (ptaki, ssaki, inne owady). [więcej w: , , ]